اگه بخوان این یک ماه و خورده ای نبودنم رو تو یه پست بگم,هم جفا در حق در دست های بی زبون من میشه هم به چشم و وقت و ذهن و...شماها.ولی یه خلاصه شو میگم که یکم حس کنجکاویتون کمتر شه.

7م که رفتم ارومیه خیلی پشیمون بودم از اینکه شهر دیگه ای رو واسه درس خوندن انتخاب کردم.هفته ی اول که کلاسا بر گذار نشد و رفتم خونه ی خالم اینا تو مهاباد و حسابی خوش گذروندیم.شنبه ی هفته ی بعدش که برگشتم و اولین شب رو تو خوایگاه خوابیدم,همه ی خوشیهای اون یه هفته از دماغم اومد....واما شروع کلاسا و دیدن هم کلاسیا!عجب وضعیتی بود روز اولا...هفته ی دوم هم اکثرا" کلاس نداشتیم و با بچه ها در حال متر کردن قسمت های مختلف دانشگاه بودیم.یه واش یه واش کلاسا تشکیل شد و چهرهی بچه ها بیشتر معلوم میشد.کیا درس خونن,کیا بچه مثبت,کیا اهل دل,کیا اهل شوخی(که تا حالا کسی غیر من پیدا نشده تو این مورد) و کلی کیای دیگه.اینطوری بگم که تو کلاس من شوخی نکنم و حرف نزنم کسی دهن وا نمی کنه,حالا نمیدونم اونا خیلی کم روون یا من خیلی پررو...!حکایت ها دشتیم تو این چند هفته که بقیهش بمونه واســـــــــــــــــــــــه....!

بیخ نوشت 1:خدارو شکر ترکا خیلی کمن تو کلاس ما...

بیخ نوشت 2:الان به این نتیجه رسیدم که دانشجو بودن تو یه شهر دیگه یه حــــال دیگه ای داره,چراش رو نمیشه که بگم,باید تجربه کنید!

بیخ نوشت 3:

آنکه آسمانی رو می گریاند تا گلی را بخنداند

رویاهایت را براورده می کند............بــــاور کن